Enkele reisgenoten...

Heb ik mijn drie reisgenoten al deftig voorgesteld eigenlijk? Ik denk het niet. Dit zijn ze:

Van links naar rechts heb je eerst Neel, dan Mireille en tot slot Don.

Neel is het zoontje van mijn schoonzus en - broer die op de leeftijd van 16 maanden de strijd tegen een stofwisselingsziekte verloor. Sindsdien gaat hij vaak mee op wandel met mijn partner Yves en mezelf. We laten dan een badge van hem achter op mooie plekjes zodat hij toch heel wat van de wereld te zien krijgt en een heuse globetrotter wordt. Hij heeft intussen zelfs een berg op Antarctica die naar hem vernoemd is: Mount Neel. Al is dat wel niet onze verdienste maar Neel heeft dan ook veel mensen die hem in hart dragen!

Mireille is iemand die ik ken van mijn zomerse koorprojecten met In Koor. Zij kreeg in het verleden te maken met kanker en ze gaf me haar talisman mee op stap naar Santiago. Ook gaf ze me een van haar zelfgeschreven teksten mee:

Het is niet het geluk dat ons dankbaar maakt. Het is de dankbaarheid die ons gelukkig maakt.

Elk moment is een geschenk die je moet koesteren. Geluk is een geschenk waarvan je niet met zekerheid weet dat je een volgend moment zult krijgen. 

Een nieuwe dag beginnen geeft mij een gevoel van vreugde en de zon weer op zien gaan. Dat is geluk en geeft de blijdschap en vreugde die een nieuwe dag mij geeft. En waar ik zo dankbaar voor ben.

Mireille

En dan hebben we Don die een voor hem belangrijke steen meegaf. De steen is namelijk van zijn kleinzoon. Don ken ik via Levensloop Neteland. Don heeft te kampen met hersentumor en moet morgen om 13 uur voor de zoveelste keer onder het mes voor een hersenoperatie. Don, ik ga alvast een kaarsje voor jou branden in Compostela en ik ben er zeker van dat je vele vrienden ook aan jou zullen denken!

En nu is mijn ontbijt op en dus hoge tijd om te vertrekken zodat ik vanavond zo dicht mogelijk bij Santiago ben en morgen al redelijk vroeg op de dag kan aankomen op de eindbestemming van deze camino. Mijn kaarsje moet wel branden vóór 13 uur hé?

Van Barro naar Valga

Deze ochtend was ik na nog een ontbijtje aan donativo-prijs (lees: vrije bijdrage) om 9 uur vertrekkensklaar voor weer een mooi wandeldagje met alweer zonnig weer.

Na een portie natuur nog eens een klein stadje gepasseerd: Caldas de Reis, met je kan het al raden, zeker? Ook hier restanten van Romeinen zichtbaar!

Aan het eind van dit kleine stadje terug een portie natuur met zo goed als geen huizen, auto's of andere wandelaars voor zo'n 5 km.

Na dit stuk in een plaatselijk cafeetje een fris drankje gedronken om vervolgens de laatste 4,5 km vanvandaag aan te vatten. Ik kwam een erg mooi dorp met mooie kerk tegen om uiteindelijk in de albergue aan te komen omstreeks 14.30 uur met een 24 km op de teller.

En deze avond samen met een Hollander en een Braziliaanse eten gemaakt en gezellig opgegeten buiten. 

Van Arcade naar Barro

Ik heb de voorbije nacht heerlijk geslapen na nog genoten te hebben van een lekkere maaltijd samen met de Poolse Ana. Om 8 uur deze ochtend heerlijk uitgerust en klaar voor de volgende stapdag. De eerste kilometers was het op een mooie manier de stedelijke omgeving uitgaan.

Dat 'huisje' op de foto hierboven heb ik intussen zowel in Portugal als Spanje al vaak zien staan in vele tuinen. Ik vraag me af welk gebruik of traditie hierachter zit?

Vanaf dit punt heb ik een groot deel van de dag in de mooie natuur kunnen wandelen. Prachtige stukken! 

En zo kwam Ik Pontevedra terecht, opnieuw een grotere stad met veel restanten van de Romeinen, zoals veel steden in Gallicië blijkbaar. Ik vond deze stad eigenlijk wel gezellig aanvoelen.

Na de stad volgde nog een uitloper waarna ik bij een splitsing kwam. De Engelsman met wie ik paar km samenwandelde ging naar links waarbij hij koos voor de 'variantie spiritual' terwijl ik op de centrale route bleef.

De foto hierboven was een soort van begraafplaats ofzo maar er was geen enkel graf zoals we dat in België hebben. Mooi maar raar als je anders gewoon bent... En dan weerom prachtige stukjes natuur! 

En zo kwam ik na ca. 26 km en dik 6 uur wandelen aan bij de albergue. En wat hier echt wel bijzonder was dat ze een gezamenlijke maaltijd verzorgden voor alle 28 gasten!

Lekker én gezellig. Alweer een geslaagde dag achter de rug! 

Van Mos naar Arcade

Terwijl het deze morgen, zoals altijd in de albergues, ochtendspits was tussen 6 en 7 uur, heb ik het rustig aan gedaan en vertrok als allerlaatste omstreeks 9.15 uur. Vandaag had ik ook geen grote afstand op het programma. Eerst was het nog wat verder stijgen.

Verder kwam ik plots op een adembenemd mooi vergezicht uit. Waauw! Tijd om terug af te dalen...

Op het einde van deze afdaling kwam ik in de grotere stad Redondela terecht. Hier komen ook de mensen die de kustroute van de Camino Portugues deden erbij, en sowieso zijn er sinds Porto nieuwe mensen bijgekomen want veel mensen doen enkel de laatste 100 km en vertrekken dan van Tui ofzo. Redondela leek me constructiegewijs soms ingewikkeld met bruggen boven en tussen huizen.

Ergens ben ik altijd blij als ik zo grote stad weer achter me kan laten want het is er me gewoon te druk. Liever wandelen in de natuur! Opnieuw wat stijgen nu. Vlakbij een grote baan nam ik in een café een drankje tijdens een rustpauze. Toen me ik omdraaide, verraste het vergezicht me! Ik had helemaal niet door dat we zo dicht bij de zee beland waren!

En zo naderde ik 4,5 uur later en 18 km verder mijn eindpunt van de dag: Arcade. 

Deze avond kleine albergue met maar vier personen per kamer. Ik deel de kamer met twee Chinese dames en een Poolse jongedame. Die nationaliteiten was ik nog niet eerder (bewust) tegengekomen... En de albergue heeft ook een prachtig met zonneterras met zicht op de mooie rivier. Prachtig om van alweer een mooie wandeldag na te genieten!